De wedstrijd begon voor de wedstrijd begon. Om ons op het verkeerde been te brengen had onze tegenstander alle vormen van onsportieve sabotage ingezet. Niet alleen hadden ze ingebroken in Dirk-Jan’s email zodat hij dacht dat we om 19:00 ipv 18:50 zouden verzamelen, ze hadden ook verkeersborden weggehaald (waardoor we een stuk verkeerd waren gereden) en ook nog eens alle parkeerplekken bezet! Een paar minuten lang moesten we rondjes rijden op het terrein, wanhopig op zoek naar een plek voor onze koets. Al deze geniepige sabotagepogingen bij elkaar zorgden dat we vijf minuutjes te laat aankwamen. Ze deden alsof hun naam Haas was en natuurlijk kunnen we niets bewijzen, maar als we ooit een thuiswedstrijd hebben tegen De Donger zal mijn wraak zoet zijn.
Afin, we hadden een sterke opstelling met mezelf op bord 1. Cees op 2, Dirk-Jan op 3 en Willem (onze chauffer, nog bedankt voor het rijden) op 4. Tegenover mij zit Amir. Hoewel ik goede herinneringen aan onze vorige partij (Zie: https://schaakclubfraneker.nl/uncategorized/met-zn-vijven-op-pad/ ) blijft een gat van 170 ratingpunten intimiderend. Omdat het een bekerwedstrijd is moeten we loten om de kleur. Verdraaid, ik heb zwart. Ook dat nog.
Hoewel ik blij ben met m’n overwinning de vorige keer had ik niet de illusie dat ik dit resultaat wel “even” zou herhalen. Mijn strategie was om op remise te spelen, en alleen toe te slaan als Amir ergens een steekje laat vallen. Dit is wat lafjes, natuurlijk, maar ik had het idee dat deze instelling mij hielp om mij te ankeren. De rest van het team van De Donger is trouwens ook erg sterk (hun gemiddelde rating lag boven de 2000). Op elk bord hebben ze een rating voordeel, bovenop het psychologisch voordeel dat ze al bereikt hadden met hun sabotage.
Na de opening loop ik langs de borden. Cees heeft iets meer ruimte, maar niets concreets. Dirk-Jan heeft weer eens een Dirk-Jan stelling. Grappig genoeg zei ik dit vorig verslag ook. Om de een of andere reden speelt hij heel vaak met zwart dit jaar; en de vorige drie partijen kwam hij in een vergelijkbare stelling terecht. Ik heb vaak gedacht “dit gaat verkeerd” terwijl de partij zowel objectief als in Dirk-Jans beleving prima gaat. Ik had besloten dat ik me beter zorgen kon maken over m’n eigen partij. Van Willem’s partij kan ik niet veel maken. De stelling is heel tactisch en ik had niet veel behoefte aan concrete lijnen diep uit te rekenen.
Mijn eigen stelling is een typisch Aljechin stelling (zie partij onderaan rond zet 11). Zwart staat bedrukt, maar er niet veel aan de hand. Ik heb de keuze tussen agressief het centrum bevechten, of passief te ontwikkelen. Beide hebben z’n voor- en nadelen maar ik besluit te gaan voor geweld. Hoe meer ik kan afruilen, hoe dichter ik bij de remise ben. Psychologisch zet het ook mijn tegenstander voor een blok. Hij wil natuurlijk winnen, als hij niet snel iets concreets kan vinden zal hij het later moeten hebben van een foutje aan mijn kant.
Mijn gevecht voor het centrum is vrij complex, er zijn redelijk wat zijlijnen die uitgerekend en geëvalueerd moesten worden. Ik krijg zo’n goed half uur niets mee van wat er op de andere borden gebeurde. Mijn eigen stelling weet ik ik gelukkig in balans te houden. Ik heb een e-pion meer, wit heeft een vrije b-pion. Deze staat echter geblokkeerd en is zwak genoeg dat ik die ergens in de partij waarschijnlijk wel kan winnen. Ik sta zeker niet beter, maar ik ben zo dom om te denken dat dit eigenlijk een vrij makkelijke remise zou moeten zijn. Ik maak nog een rondje langs de borden.
Ik maak me, geheel onterecht (bleek achteraf), zorgen om Cees z’n stelling. Heel vaak is het zo dat als je meer ruimte hebt er ergens ook wat zwakke plekken in je eigen stelling krijgt. Ik zie niets concreets maar ben een beetje bang dat z’n tegenstander de c-lijn onder controle krijgt en misschien op de lange termijn praktische kansen heeft. Dirk-Jan is nog steeds aan het Dirk-Jannen, met geweld aan alle kanten van het bord, nergens is het veilig voor niemand. Willem heeft nog steeds een stelling die echt zet-per-zet bekeken moet worden, ik heb er eigenlijk weinig aandacht aan geschonken.
Niet veel later verliest Willem, en weer een beetje later sluiten Cees en z’n tegenstander de vrede. We staan achter met ½ – 1 ½ . Dit betekent dat ik of Dirk-Jan moet winnen. Ik scan mijn stelling voor manieren om de partij gecompliceerd te maken, maar ik zie geen enkel punt dat ik kan aanvallen en geen enkele manier om echt spel te creëren. Sterker nog; wat ik dacht dat een solide remise was wordt ineens door twee simpele zetten van wit in twijfel getrokken. 33. h4! En 34. g4!
Ik dacht dat ik hier verloren stond. In zo’n situatie zit er maar een ding op. De zetten spelen waar je niet direct ziet hoe je verliest. Tot mijn stomme verbazing ruilt Amir dames af en kom ik terecht in een toreneindspel met een pionnetje achter. Omdat mijn torens actief staan kan ik dit vrij eenvoudig gelijk houden. Ik dacht dus dat hij een half punt verspeelde door dames te ruilen, maar de computer vertelt mij dat de verdediging die ik had bedacht zonder dame-ruil ook voldoende was voor het halve punt. Met andere woorden; ik had mijn stelling veel slechter ingeschat dan deze was.
Ongeveer op dit moment speelt Dirk-Jan remise. De stand is 2-1 voor de Donger, en mijn wedstrijd heeft twee mogelijke resultaten. Ik verlies of ik speel remise. Wat mij betreft hadden we hier de hand geschud en konden we met z’n alle naar bed (het was inmiddels rond 11 uur). Mijn tegenstander dacht hier anders over. Hij trekt alles uit de kast om te proberen het extra half puntje binnen te slepen. Tevergeefs probeert hij dit voor nog zo’n goede 40 minuten, waarna we elkaar de hand schudden.
Dit betekent dat we ons kranig hebben geweerd, maar zijn uitgeschakeld voor de beker!
Hieronder vind je mijn volledige partij met annoties. (Lees op telefoon? Ga dan naar liggende modus om de annotaties te zien).